Nooit kreeg ik meer reacties op een column dan vorige maand. Ik schreef toen mijn vaste stukje onder de titel ‘Ik Vertrek’, en dat had een aantal van de lezers schrik aangejaagd. Alleen al de titel had bij sommigen de indruk gewekt dat ik zou stoppen als classispredikant.

Ik had me dat risico bij het schrijven niet gerealiseerd, en waarschijnlijk daarom ben ik nu wat voorzichtig geworden. Voor dit stukje heb ik dus een neutralere titel gekozen. En verder beloof ik nu alvast dat het allemaal goed afloopt. Maar nu ik al deze disclaimers heb vermeld moet het hoge woord er dan toch maar uit. Niet schrikken, daar komt ‘ie: Ik ben aangevallen.

Dat zit zo. U weet dat ik van huis uit meer een fietser ben, maar de huisarts schreef mij ooit wandelen voor. Goed voor de rug en voor nog veel meer. En zo ben ik inmiddels een grage loper geworden. Mijn stappenteller heeft in drie jaar tijd 7 miljoen stappen geregistreerd.

Ook vorige week was ik aan de wandel, toen ik een ijselijk geschreeuw boven mij hoorde. Ik bleek te worden belaagd door een meeuw. Zij raakte me niet aan, maar van dichtbij was ze wel angstaanjagend groot en zeer luidruchtig. En wat nog erger was: ze blééf me aanvallen. Ze vloog telkens een paar meter weg, en dan begon alles van voren af aan. Steeds opnieuw.

Tot mijn opluchting ging er na een aanval of tien in de straat waar ik liep een deur open en kwam er een vrouw naar buiten met een paraplu. Terwijl we samen schuilden en de meeuw na een tijdje maar vertrok, legde ze uit dat het alles te maken had met jongen. In deze tijd van het jaar krijgen ook meeuwen die en ze beschermen hun kroost te vuur en te zwaard.

Ik was de vrouw uiteraard zielsdankbaar en dat vond ze ook wel op zijn plaats. ‘Ik ben per slot van rekening uw redder’, zei ze. Hoewel dat niet bij me past zei ik, waarschijnlijk uit pure opluchting: ‘Ik heb al een redder.’ Waarop zei zij: ‘Dat kan zijn, maar ik heb een paraplu.’

Het zal u na het voorgaande niet verbazen dat ik mij dezer dagen wat schuw door de straten beweeg. Ik vind de lente maar een onveilig seizoen. Pas gisteren drong echter tot me door dat er wel degelijk een overeenkomst is tussen de meeuw en mij. Want wat die meeuw deed was niets anders dan beschermen wat kwetsbaar is. Haar jong, of jongen, ergens in een nest.

Als classis doen wij niet anders. Gemeenten worden kwestbaarder, vooral de kerkenraden. Te weinig mensen, die het al te lang doen en ook nog op leeftijd raken. Juist daarom zetten wij in op samenwerking. Samen ben je niet alleen en kun je meer dragen. Samen kun je elkaar ook beschermen. Een redder hadden we al. Maar nu hebben we ook een paraplu.

Mocht daaraan behoefte bestaan, dan kunt u zonder toestemming de column overnemen in kerkblad of op website.